De fotodetective Hans Aarsman

" Er zijn boeken die ervoor zorgen dat je anders naar de wereld gaat kijken. Meestal moet je daarvoor door veel lastige pagina’s heen ploegen. Nu is dat het vaak wel waard, daar niet van, maar een andere kijk is soms wel prettig met een toegankelijk boek. Toegankelijk is de fotodetective zeker: korte hoofdstukken met veel beeld dat de inhoud versterkt. Daarnaast is het ook herkenbaar, voor iedereen. Want iedereen wordt dagelijks geconfronteerd met beeld; overal waar je komt, iedere krant die je openslaat... altijd maar weer die beelden. Vaak zonder het ons te realiseren wat we precies zien bladeren we door de krant of lopen we door de stad. Na het lezen van dit boek kijk ik nooit meer gedachteloos naar een foto. En dat is precies de verandering die het teweegbrengt en de bijzonderheid van de kijk van Aarsman. Hij geeft in dit boek een inkijk in zijn manier van kijken. Hij doet dit aan de hand van prikkelende voorbeelden en door zijn leven als fotograaf te beschrijven. Aarsman was een gevierd fotograaf en besloot te stoppen met fotograferen. In dit boek neemt hij de lezer mee in zijn gedachten over fotografie en het werk van de fotograaf. Bijzonder hoe hij zich bloot durft te geven en zijn eigen werk kritisch bekijkt. Dat een mooie foto niet altijd mooi is en wat is eigenlijk mooi? Dat de vorm vaak boven de inhoud gaat en waarom hij dat soms kwalijk vindt. Dat klinkt hier misschien abstract, maar niet in het boek. Hij schrijft zo toegankelijk dat het voor leken, mensen die nooit bewust met fotografie bezig zijn geweest of naar foto’s hebben gekeken, een eye-opener is. Terwijl dat oog voor het lezen van dit boek misschien niet eens geopend was, en dat is knap! En leuk, want het is heerlijk om als een detective naar foto’s te kijken. Omdat je zoveel meer ziet en dus ook ervaart. Door verder te kijken dan alleen maar het hoofdonderwerp, en juist eens te zien wat daarachter of daaromheen gebeurt. Dan word je een fotodetective, net als Hans Aarsman. Het is spannend en verrassend om zo te (leren) kijken. Eens niet zomaar ergens aan voorbij te lopen, maar bewust te zien wat je normaalgesproken over het hoofd zag. De manier van kijken maakt een foto interessant, veel meer dan de prachtige vorm. Daarnaast is vorm ook nog eens persoonlijk, want wat ik mooi vind hoeft een ander helemaal niet mooi te vinden. Dat geldt ook zeker voor boeken. Want ik kan hier lyrisch schrijven over een prachtige roman die ik net uit heb, maar dat is zo persoonlijk. Dat geldt niet voor dit boek. Het is niet mooi of prachtig, het is een nieuwe blik op de wereld. En door deze blik kijk ik nooit meer hetzelfde naar foto’s en misschien wel nooit meer onbekommerd, maar dat is niet erg. Want ik kan nu soms lachen om een nieuwsfoto waar in eerste instantie niet echt om te lachen valt. En doordat Aarsman tussen de regels door ook een pleidooi houdt voor amateurfotografie, lach ik iets meer om mijn eigen foto’s. Waar ik eerst alleen maar bezig was met de vorm, die natuurlijk nooit goed is, zie ik nu mijn eigen kijk op de wereld. Zo kijk ik dus tegen de wereld aan en dat allemaal door even mee te gaan in de gedachten en blik van Hans Aarsman. "