Bittere bloemen BROUWERS, Jeroen
Grijsaard maakt tegen zijn zin een cruise over de Middellandse Zee. Als ex-rechter, ex-politicus en ex-schrijver heeft hij voldoende om op terug te zien, wat hij doet met vrolijk cynisme en opgewekt gekanker. Het voorbije leven was allerminst zonder succes, maar wat eraan ontbrak heeft zijn vereenzaamde nadagen bepaald. Aan boord ontmoet hij een vroegere leerlinge.
Het eiland Corsica is het decor van enkele gebeurtenissen, die de oude man en de veel jongere vrouw een etmaal in elkaars gezelschap houden. Bittere bloemen is een roman over illusies die te vergelijken zijn met bloemen: eerst bloeien ze, dan verwelken ze zienderogen.
Luchtig genoteerd in korte hoofdstukken, waarin Brouwers opnieuw zijn excellente meesterschap demonstreert. Dansend en meeslepend proza. Als een trage tango.
'Bittere bloemen is een echte Brouwers, dat wil zeggen even keurig gestileerd als de outfit van Julius Hammer. Ook nu laat de schrijver ons weer pendelen tussen heden en verleden, opdat we inzien dat er in Hammers leven (en in dat van onszelf) eigenlijk nooit iets verandert, maar eigenlijk ook heel veel. Want het verraderlijke woordje ‘eigenlijk’, waarover de oude held nog een essay zou willen schrijven, lijkt gelijkenissen aan te duiden, maar markeert nog veel sterker de verschillen.' – Jaap Goedegebuure in FD Persoonlijk
Bittere bloemen
woensdag, 23 mei 2012 door: El Elsinga-HoekPrachtig geschreven in mooi dichterlijk nederlands, een weldaad om te lezen, een boek dat je niet makkelijk weglegt
Bittere bloemen
zondag, 24 april 2011 door: Eus WijnhovenEen nieuwe Brouwers lezen, doet je beseffen wat je al jaren hebt gemist: een nieuwe Brouwers. Wie anders bedenkt metaforen als "Ze staat haar benen te bewegen als een trekpop, het koordje van haar ondergoedje zit nog steeds niet lekker." Waar anders lees je nog over krieuwelende pissebedden? De stijl van Brouwers is weergaloos. In 'Bittere bloemen' is een oude man tegen zijn zin op reis gestuurd door zijn dochter (op leeftijd), een dochter waar hij nooit van heeft kunnen houden. Een dochter ook die op zijn gehaatte vrouw lijkt, een dochter die hij regelmatig aanspreekt met de naam van zijn overleden echtgenote. Op het cruiseship waar hij zich bevindt, ontmoet hij zijn onbereikbare liefde, het meisje waarvan hij wist dat zij de enige was/is, zijn muze. Dat pareltje is echter meer dan twee generaties jonger dan hij. Samen met haar trekt hij enkele dagen op, zich meer en meer beseffend dat zij werkelijk de ware is. Dat hij de ware liefde, zijn ware liefde, zijn leven lang heeft gemist. De dag kan niet meer stuk als je 'Bittere bloemen' eenmaal in handen hebt.


